Τις πταίει;

του Νίκου Ιγγλέση

Διανύουμε ήδη  τον έβδομο χρόνο κατοχής. Το 2010 φαντάζει μακρινό και οι Έλληνες φαίνεται – και μόνο φαίνεται – ότι  προσαρμόστηκαν στη νέα τάξη πραγμάτων.

Ξένοι επικυρίαρχοι διαφεντεύουν τη χώρα. Η εθνική κυριαρχία παραχωρήθηκε με τις Δανειακές Συμβάσεις και τα συνημμένα Μνημόνια. Οι ελληνικές κυβερνήσεις έγιναν τα εκτελεστικά όργανα της ξενοκρατίας. Περισσότερο από το 26% του πλούτου που παρήγαγε η χώρα χάθηκε. Το ένα τρίτο των Ελλήνων που μπορούν να δουλέψουν είναι άνεργοι ή υποαπασχολούνται, ενώ πάνω από 250.000 μετανάστευσαν σε αναζήτηση εργασίας. Οι τράπεζες αφελληνίστηκαν  και μαζί τους πέρασαν σε χέρια ξένων οι περιουσίες των Ελλήνων. Σπίτια, αγροτική γη, βιοτεχνίες, βιομηχανικές μονάδες και ξενοδοχεία, με συνολικά «κόκκινα δάνεια» πάνω από 100 δις. ευρώ, ανήκουν τώρα στα «κοράκια» των αγορών.

Η δημόσια περιουσία, οι στρατηγικές επιχειρήσεις και οι υποδομές της χώρας, ξεπουλιoύνται αντί «πινακίου φακής», για να αποπληρώνεται ένα χρέος που συνεχώς αυξάνεται. Όλοι οι Έλληνες φτωχοποιούνται καθημερινά από μια ασύλληπτη φορολογική επιδρομή προκειμένου να πληρώνονται οι τόκοι του χρέους (πρωτογενές πλεόνασμα).

Τη χώρα μας την έχουν δέσει πισθάγκωνα με τις χοντρές αλυσίδες του χρέους και την έχουν ρίξει σε μια φυλακή υψίστης ασφαλείας στη Φρανκφούρτη, τη φυλακή του ευρώ. Τις πταίει;

Συνέχεια

Εθνικό νόμισμα και Capital Controls

Διεθνές Επιστημονικό Συνέδριο 15-17 Ιανουαρίου 2016
«Ευρωζώνη, Λαϊκή Κυριαρχία και Εθνικό Νόμισμα»
Διοργάνωση ΜΑΧΩΜΕ

Εισήγηση Νίκου Ιγγλέση

             Πριν αναπτύξω την ενότητα «Επιβολή ελέγχου στην κίνηση κεφαλαίων, εμπειρίες από τα capital controls», θα ήθελα να κάνω μια εισαγωγή προκειμένου να δούμε τη μεγάλη «σκακιέρα» πάνω στη οποία παίζεται το ελληνικό δράμα.

Από το Μάϊο του 2010, με την υπογραφή της πρώτης Δανειακής Σύμβασης – Μνημονίου, η χώρα έχει εισέλθει σε μια διαδικασία αποικιοποίησης. Το Δ΄ Ραϊχ και η χρηματοπιστωτική αυτοκρατορία έχουν δέσει την Ελλάδα με τις χοντρές αλυσίδες του χρέους και την έχουν ρίξει σ’ ένα κελί μιας φυλακής υψίστης ασφαλείας στη Φρανκφούρτη, στη φυλακή του ευρώ.

Ο ελληνικός λαός πρέπει να σπάσει τις αλυσίδες του και να δραπετεύσει από τη φυλακή αν θέλει να επιβιώσει ως εθνική οντότητα. Η επιτυχία ενός τέτοιου εγχειρήματος απαιτεί ένα καλά μελετημένο, σ’ όλες τις λεπτομέρειές του, στρατηγικό σχέδιο που να λαμβάνει υπόψιν του τα σημερινά δεδομένα της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. Θα πρόκειται για ένα πρωτόγνωρο εγχείρημα, που μπορεί να συγκριθεί μόνο με την περίπτωση που ένα έθνος επαναστατεί και αποσπάται από ένα ευρύτερο κράτος αποκτώντας την κυριαρχία του. Όχι τυχαία στο βιβλίο μου που διαπραγματεύεται το θέμα αυτό έβαλα τον τίτλο «Η Επανάσταση του Grexit – Το Σχέδιο». Συνέχεια