H τουρκική επεκτατική στρατηγική

Του Ανδρέα Κλαυδιανού

Κουρελόχαρτο έχει κάνει η Τουρκία τη Συνθήκη της Λωζάννης (Ιούλιος 1923), από την επομένη της υπογραφής της. Μόλις το Σεπτέμβρη του ίδιου έτους, το τουρκικό κράτος ανέλαβε όλες τις εξουσίες (διοικητικές, ασφαλείας, τελωνειακές κλπ) σε Ίμβρο και Τένεδο. Ποτέ δεν εφαρμόστηκε η «ειδική διοικητική οργάνωση, αποτελούμενη από τοπικά στοιχεία»  όπως αυτή οριζότανε στο άρθρο 14. Μεθοδευμένα η Τουρκία εκδίωξε τους Έλληνες, απαλλοτρίωσε τη γη τους, απαγόρευσε επαγγέλματα, εποίκισε τα δύο νησιά με κακοποιά στοιχεία, με το χτίσιμο ανοιχτών αγροτικών φυλακών, έκλεισε σχολεία και ακύρωσε κάθε πολιτισμική δραστηριότητα. Αποτέλεσμα οι Έλληνες κάτοικοι  από 13.000 το 1923 συρρικνώθηκαν σε 600 σήμερα. Συνέχεια

Το διακύβευμα στις Θαλάσσιες Ζώνες


Του Νίκου Ιγγλέση

Για τη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών οι συχνές αναφορές σε έννοιες όπως χωρικά ύδατα, εσωτερικά ύδατα, συνορεύουσα ζώνη, υφαλοκρηπίδα, Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ), κλείσιμο κόλπων, ευθείες γραμμές βάσης, επήρεια, πλήρης κυριαρχία, κυριαρχικά δικαιώματα κ.α. δε γίνονται κατανοητές και κατά συνέπεια δε γίνεται κατανοητό το εκάστοτε διακύβευμα. Ένα διακύβευμα που μπορεί να οδηγήσει σε ελληνοτουρκική στρατιωτική σύγκρουση. Συνέχεια

Όταν ένα υπερωκεάνιο καταδιώκει το Ορούτς Ρέϊς

Του Νικηφόρου Βαρονέτου

Ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης μιλώντας, σε συνέντευξη τύπου μετά τη λήξη της τελευταίας Συνόδου Κορυφής(16-10-20), χαρακτήρισε την ΕΕ ως ένα υπερωκεάνιο που αργεί να στρίψει, όταν όμως το κάνει παίρνει σταθερή πορεία. Τώρα αν χρειαστεί να στρίψει ξανά, πόσους μήνες ή χρόνια θα χρειαστεί, δε μας το είπε. Όμως το σχετικά πολύ πιο ευέλικτο τουρκικό Ορούτς Ρέϊς αλλάζει συχνά πορεία. Βγαίνει από τον κόλπο της Αττάλειας, πάει νότια προς την Κύπρο, γυρίζει βόρεια προς το Καστελόριζο, πάει δυτικά, πάει ανατολικά, ξαναγυρίζει στην Αττάλεια και εκεί που δε το περιμένεις ξαναβγαίνει για «τσάρκα» στη Μεσόγειο. Συνέχεια

Ελληνοτουρκικό σύστημα και απέραντη απειλή

Εισήγηση του Νίκου Ιγγλέση και συζήτηση με τα μέλη του International Hellenic Association με θέμα “Ο προαιώνιος εχθρός του γένους” στο ΙΗΑ Zoom Forum. 

Veto τώρα

Του Νίκου Ιγγλέση

Η Αθήνα και η Λευκωσία οφείλουν να θέσουν veto σε οποιαδήποτε απόφαση που δε θα περιλαμβάνει κυρώσεις κατά της Τουρκίας, στην προσεχή Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ (24-25 Σεπτεμβρίου). Veto για τυχόν κυρώσεις στη Λευκορωσία. Veto για την επικαιροποίηση της τελωνιακής συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας. Veto για την κατάργηση της βίζας των Τούρκων που ταξιδεύουν στην Ένωση. Veto σε οποιαδήποτε προενταξιακή οικονομική βοήθεια στην Τουρκία. Πρέπει να θέτουν ένα διαρκές veto αν δε θέλουν, με τη βοήθεια της μεσολαβούσης Γερμανίας, να γίνουν «μεζές» στο τραπέζι του Ερντογάν. Συνέχεια

Τα χωρικά ύδατα του φόβου


Του Δημήτρη Δημόπουλου

 Ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης ανακοίνωσε, μιλώντας στη Βουλή κατά τη συζήτηση για την επικύρωση των συμφωνιών οριοθέτησης της ΑΟΖ με Ιταλία και Αίγυπτο, ότι σύντομα η κυβέρνησή του θα φέρει νομοσχέδιο για την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων από τα 6 στα 12 ναυτικά μίλια, αλλά μόνο στο Ιόνιο Πέλαγος και μέχρι το ακρωτήριο Ταίναρο. Η επέκταση δεν φτάνει ούτε μέχρι το ακρωτήριο Μαλέας ανατολικότερα για να μη συμπεριλάβει τα Κύθηρα – Αντικύθηρα.  Πρόκειται για ένα ακόμη εγκληματικό λάθος εις βάρος των εθνικών συμφερόντων. Συνέχεια

Ελληνική και τουρκική ατζέντα

Του Νίκου Ιγγλέση

Όλοι ομνύουν στην αναγκαιότητα του διαλόγου για την αποκλιμάκωση της έντασης και την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών. Διάλογο θέλει η Ευρωπαϊκή Ένωση υπό την καθοδήγηση της ηγεμονεύουσας τουρκόφιλης Γερμανίας. Διάλογο ζητάνε, μετά από συνομιλία τους, οι πρόεδροι Ντόναλντ Τραμπ και Εμμανουέλ Μακρόν. Διάλογο μεταξύ συμμάχων ζητάει το ΝΑΤΟ. Διάλογο για τη νομιμοποίηση των τετελεσμένων ζητάει η Τουρκία. Αλλά διάλογο, στη βάση του Διεθνούς Δικαίου, αποδέχεται και η ελληνική κυβέρνηση. Επειδή δε φαίνεται να αποφεύγουμε αυτήν την παγίδα, ας καταγράψουμε την εν δυνάμει ελληνική ατζέντα διαλόγου :  Συνέχεια

Θέλει Αρετήν και Τόλμην η ΑΟΖ

Του Νίκου Λ. Τζάντα

Απόλυτα αναμενόμενα ήταν τα αποτελέσματα, λόγω της ανυπαρξίας στρατηγικής και τακτικής από την ελληνική κυβέρνηση, μετά τη συμφωνία μερικής οριοθέτησης ΑΟΖ με την Αίγυπτο. Η Τουρκία, πιστή στο γεωπολιτικό δόγμα της, έστειλε τις ναυτικές δυνάμεις της στην ελληνική υφαλοκρηπίδα του Καστελόριζου (ανατολικά του 28ου Μεσημβρινού) – εκτός της οριοθετημένης ΑΟΖ – ξέροντας ότι η Αθήνα είναι τουλάχιστον πολιτικά ανεπαρκής, ανερμάτιστη και ουσιαστικά «θεόγυμνη». Συνέχεια

Τι δεν καταλαβαίνουν για την ΑΟΖ με την Αίγυπτο

Του Νικηφόρου Βαρονέτου

Μετά την ανακοίνωση της μερικής οριοθέτησης ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου ήταν φυσικό, λόγω της σπουδαιότητας του θέματος, να υπάρξουν πολλά άρθρα και συνεντεύξεις που επιχείρησαν να αναλύσουν τη Συμφωνία, επισημαίνοντας τα θετικά και αρνητικά σημεία της. Το λυπηρό είναι ότι πάρα πολλοί από αυτούς τους αναλυτές έχουν ελλιπείς γνώσεις για το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας ή θεωρούν ότι το θέμα προσφέρεται για σκληρή κριτική κατά της κυβέρνησης ακόμα κι αν τα επιχειρήματά τους είναι σαθρά. Θεωρούν ότι σ’ ένα τόσο εξειδικευμένο θέμα λίγοι έχουν τις απαραίτητες γνώσεις, ενώ οι πολλοί εύκολα εντυπωσιάζονται και υιοθετούν τις κάθε είδους υπερβολές.

Συνέχεια